سلام دوستان خوبيد

دلم براتون يك كوچولو شده بود

مشهد كه بودم خيلي چيزها ديدم كه از ديدن بعضي هاشون واقعا قلبم فشرده شد و از ديدن بعضي ديگه از ته قلب خوشحال شدم هم زائراني رو ديدم كه در كنار ضريح نشسته و زار زار گريه مي كنند و هم مهمانان عروسي كه زير گذر حرم آقا رو بسته و در جوار مزار ملكوتي ايشان دايره در آورده و ميرقصند واقعا حالم از اين جور آدمها به هم ميخوره كه نميدونن هر كاري مكاني داره و احترام هيچي سرشون نميشه فقط براي آرزوي بخشش از درگاه الهي رو دارم.

و اينو براي لبلا جون مينويسم{كنار حرم ايرج قادري داشت فيلم مي ساخت با همون اخلاق.....اگه ميدونستم اينجوري بي محلي كرده منم بد ضايعش مي كردم....}

و كلام آخر يك خواهش از تكتكتون دارم محتاج به دعايم تو رو به همون خدايي كه مي پرستيد برام دعا كنيد نتيجه ها نزديكه دعا كنيد دانشگاه شهر خودمون قبول بشم منم آرزو ميكنم به هر چي كه ميخواين برسين

اونجا براي همتون يك دنيا دعا كردم

موفق باشين

يا علي

  خدايا به داده و نداده وگرفته ات شكر: كه داده ات نعمت است. نداده ات حكمت و گرفته ات امتحان

دکتر شريعتي: دنيا را بد ساخته اند... کسي را که دوست داري، تو را دوست نمي دارد. کسي که تو را دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است . زندگي يعني

  به یکی میگن با بالش جمله بساز. میگه رفته بودم شکار یه پرنده دیدم با تیر زدم تو بالش. میگن نه با اون بالش جمله بساز. میگه یه روز رفته بودم شکار یه پرنده دیدم با تیر زدم تو اون بالش. میگن اصلا با تشک جمله بساز. میگه رفته بودم شکار یه پرنده دیدم توشک بودم با تیر بزنم به این بالش یا اون بالش

هر کس به طریقی دل ما می شکند بیگانه جدا دوست جدا می شکند بیگانه اگر می شکند حرفی نیست از دوست بپرسید که چرا می شکند

با تو الفبای عشق را اموختم ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم به تو و کلبه عشقمان بالیدم تو همه گمشده ام شدی... حال که اینچنین شیفته توام باش تا در کنارت ارامش بگیرم

مثل شقايق زندگى كن:كوتاه اما زيبا،مثل پرستو كوچ كن:فصلى اما هدفمند،مثل پروانه بمير:دردناك اما...عاشق

هيچ کس اشکي براي ما نريخت ... هر که با ما بود از ما مي گريخت ... چند روزي ست حالم ديدنيست... حال من از اين و آن پرسيدنيست... گاه بر روي زمين زل مي زنم... گاه بر حافظ تفاءل مي زنم... حافظ ديوانه فالم را گرفت... يک غزل آمد که حالم را گرفت: ... ما زياران چشم ياري داشتيم... خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم